czwartek, 26 czerwca 2014
Mity i stereotypy na temat przemocy
Wiele społeczeństw aprobuje przemoc w domu. Świadczą o tym chociażby powszechnie panujące mity, stereotypy, przysłowia i porzekadła utrudniające prawidłowe reagowanie na akty brutalności czy okrucieństwa wobec bliskich.
Wszystkie mity przekonują o słuszności braku reakcji ze strony świadków przemocy, ofiary zmuszają do milczenia, a sprawców utwierdzają w przekonaniu o bezkarności ich czynów.
Mity o przemocy w rodzinie:
Przemoc w rodzinie to prywatna sprawa nikt nie powinien się wtrącać
Nieprawda
Przemoc, wykorzystywanie, bicie, krzywdzenie osób bliskich jest przestępstwem, tak samo groźnym i podlegającym karze jak przemoc wobec obcych. Fakt zawarcia małżeństwa czy mieszkanie pod jednym dachem nie stanowi okoliczności zezwalającej na przemoc ani nie znosi odpowiedzialności za popełnianie czynów karnych przez prawo.
Przemoc zdarza się tylko w rodzinach z marginesu społecznego
Nieprawda
Przemoc w rodzinie występuje we wszystkich grupach społecznych, niezależnie od poziomu wykształcenia czy sytuacji materialnej.
Przemoc jest wtedy, gdy są widoczne ślady na ciele ofiar
Nieprawda
Przemoc to nie tylko działania pozostawiające siniaki, złamania czy oparzenia, to także poniżanie, obelgi, zmuszanie do określonych zachowań, grożenie, zastraszanie.
Jeśli ktoś jest bity to znaczy, że na to zasłużył
Nieprawda
Nikt nie zasługuje na bicie, krzywdzenie, maltretowanie bez względu na to co zrobił czy powiedział. Nikt nie ma prawa znęcać się, poniżać, bić innych.
Policja nie powinna interweniować w sprawach rodzinnych
Nieprawda
Przemoc domowa nie jest sprawą rodzinną, jest przestępstwem ściganym przez prawo. Policja jest powołana dla ochrony bezpieczeństwa osób, zapobiegania popełnianiu przestępstw i ścigania sprawców przestępstw bez względu na to czy ofiara należy do rodziny sprawcy czy nie. Blisko 90% badanych uważa, że w przypadku przemocy w rodzinie ktoś powinien interweniować, a 80% badanych uważa, że powinna to robić policja. Pozostali wskazują na innych członków rodzin i sąsiadów (OBOP, grudzień 1997).
Ofiary przemocy w rodzinie akceptują przemoc
Nieprawda
Ofiary przemocy domowej zawsze próbują się bronić, ich działania są jednak mało skuteczne. Wypróbowują różne, często nieracjonalne strategie obronne, które w konsekwencji powodują nasilenie przemocy.
To był jednorazowy incydent, który się nie powtórzy
Nieprawda
Przemoc domowa rzadko jest jednorazowym incydentem. Jeżeli nie zostaną podjęte stanowcze działania wobec sprawcy - przemoc się powtórzy. Policja zwykle jest wzywana w ekstremalnych sytuacjach, gdy przemoc ma już długą historię.
Gdyby naprawdę ofiara cierpiała odeszłaby od sprawcy
Nieprawda
Ofiary naprawdę cierpią, nikt nie lubi być bitym i poniżanym. To, że ofiary nie odchodzą od sprawcy wynika zwykle z ich zależności od sprawcy, z trudności mieszkaniowych, z przekonań odnośnie małżeństwa, z nacisków jakim są poddawane ofiary ze strony sprawcy, a także rodziny, kolegów, sąsiadów.
Przyczyną przemocy w rodzinie jest alkohol
Nieprawda
Nawet uzależnienie od alkoholu nie zwalnia od odpowiedzialności za czyny dokonywane pod jego wpływem. Alkohol jedynie ułatwia stosowanie przemocy, sprawcy często piją po to, by znęcać się i bić swoich bliskich, a stanem nietrzeźwości próbują usprawiedliwiać swoje zachowania, by uniknąć odpowiedzialności.
Gwałt w małżeństwie nie istnieje
Nieprawda
Gwałtem jest doprowadzenie innej osoby do poddania się czynowi nierządnemu lub do wykonania takiego czynu, stosując przemoc, groźbę bezprawną lub postęp (patrz art. 168 k.k.) i nigdzie nie jest napisane, że nie dotyczy to osób bliskich napastnika. Każdy ma prawo do decydowania o swoim życiu intymnym, akt ślubu nie odbiera tego prawa.
Osoby używające przemocy muszą być chore psychicznie
Nieprawda
Nie ma bezpośredniego związku między przemocą a chorobą psychiczną. Przemoc jest demonstracją siły i chęcią przejęcia całkowitej kontroli i władzy nad drugą osobą.
źródło:http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/poradnia/art,177,mity-i-stereotypy-na-temat-przemocy.html
Nie pozwól, by ktokolwiek cię znieważał!
Mąż S. często ją znieważał. Pewnego ranka przy śniadaniu zrobił jej awanturę, ponieważ rozmawiała przez telefon zamiast dotrzymywać mu towarzystwa. Później w ciągu dnia S. odebrała jego koszule z pralni, załatwiła jeszcze parę innych spraw męża i postanowiła ugotować na obiad jego ulubioną potrawę.
Od początku umówili się, że H. będzie zarabiał pieniądze, a S. zajmie się prowadzeniem domu. Sądziła, że jeśli stworzy " idealną ", pełną miłości domową atmosferę, jego agresywne zachowanie minie. S. nagradzała negatywne zachowanie swojego męża. W odpowiedzi na swoje wybuchy gniewu H. był wyręczany w codziennych obowiązkach i podawano mu jego ulubione danie. Dlaczego miałby inaczej traktować żonę. skoro jej reakcja na takie jego zachowania była pozytywna?
Zachowanie jest silnie uzależnione od konsekwencji. Zdarzenia, które następują po jakimś uczynku, osłabiają go lub utrwalają. Jeśli S. jest miła dla H., gdy on traktuje ją źle, to uczy go, aby stale był w stosunku do niej grubiański. Gdyby zamiast tego pokazała mu, że chętnie będzie dla niego miła i pomocna, ale tylko wtedy, gdy on będzie wrażliwy i kochający, pozytywny model zachowania miałby większą szansę utrwalenia.
Przemoc w małżeństwie jest oczywiście wynikiem kompleksów, a H. nie zaczął obrażać S. dlatego, że była dla niego miła. Najprawdopodobniej sam był źle traktowany w dzieciństwie (większość ludzi uciekających się do przemocy, była wcześniej ofiarami). Problem jednak w tym, że S. pozwoliła H. myśleć, że obrażanie jej jest czymś dobrym; wyświadczała mu nawet specjalne przysługi mimo jego zniewag. W dużym stopniu to my sami uczymy innych, jak mają nas traktować. Poprzez tolerowanie - a nawet nagradzanie - agresywnego zachowania H. S. dawała mu do zrozumienia, że w takim postępowaniu nie ma niczego złego. Nadszedł czas, by wyjść z tego zaklętego kręgu - C., jeden z naszych pacjentów, popełniał wciąż ten sam błąd. Posyłał swojej żonie kwiaty, gdy tylko wyładowała na nim swój gniew. Miał nadzieję, że gest ten poprawi jej nastrój. To jednak tylko dodawało jej odwagi, by atakować go tym intensywniej. Nie utrwalaj tych zachowań innych ludzi, które chcesz wyeliminować. Powinieneś dążyć do tego, by zniechęcić wszystkich do napastliwych zachowań.
Często spotykamy ludzi wplątanych w niemożliwą do wytrzymania sytuację zawodową, kiedy są niegodziwie traktowani przez pracodawców i zwierzchników, lecz boją się temu sprzeciwić. W wielu przypadkach złe traktowanie jest zbyt wysoką ceną za stałą posadę. Jeśli jesteś w takiej sytuacji i nie możesz jej poprawić, lepiej poszukaj innego zatrudnienia. Wprawdzie niełatwo skorzystać z tej rady, gdy tak trudno o pracę, lecz jeśli sytuacja wymyka się spod kontroli, musisz dokonać takiego wyboru, by zadbać o siebie. (Na szczęście prawa zapobiegające nadużyciom w stosunku do pracowników ostatnio gwarantują im nieco większy zakres ochrony. Mogą one ułatwić wybór.)
Do najbardziej nieszczęśliwych należą przypadki kobiet, które, jak S., uwikłane są w brutalny związek małżeński. Wiele z nich znosi złe traktowanie i pozostaje w związkach z przyczyn religijnych lub z powodu ograniczeń finansowych. Bez względu na to, jak dużo miłości i uprzejmości okazują swoim mężom, kobiety te nie widzą końca okrutnych doświadczeń. (Gdy w naszej praktyce stajemy w obliczu domowej przemocy fizycznej, często prosimy o pomoc policję, inne służby społeczne i/lub krewnych, którzy mogą zapobiec tym zachowaniom.) Pochwalamy uprzejmość w związkach, ale nie jako odpowiedź na przemoc. Bardzo dobrze wyraził to aktor Alan Aida: "Postępuj z innymi fair, ale dbaj też oto, by oni postępowali fair z tobą".
Zapamiętaj:
Nie muszę znosić niczyjego grubiaństwa.
Muszę nauczyć się mówić otwarcie, kiedy nie podoba mi się sposób, w jaki jestem traktowany.
Nie będę nagradzać nieuprzejmego zachowania innych osób.
Mam prawo wymagać grzecznego i uczciwego traktowania przez wszystkich.
Nie będę się uśmiechać i udawać, że wszystko jest w porządku, kiedy ktoś traktuje mnie źle.
Nieuprzejmość zasługuje na stanowczy sprzeciw; nie pozwól, by ktokolwiek cię znieważał.
Więcej w książce: Jak nie wpaść w depresję. 40 szkodliwych przesądów, które zatruwają nam życie - Arnold A. Lazarus, Clifford N. Lazarus, Allen Fay
źródło:http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/ona-i-on/art,55,nie-pozwol-by-ktokolwiek-cie-zniewazal.html
Od początku umówili się, że H. będzie zarabiał pieniądze, a S. zajmie się prowadzeniem domu. Sądziła, że jeśli stworzy " idealną ", pełną miłości domową atmosferę, jego agresywne zachowanie minie. S. nagradzała negatywne zachowanie swojego męża. W odpowiedzi na swoje wybuchy gniewu H. był wyręczany w codziennych obowiązkach i podawano mu jego ulubione danie. Dlaczego miałby inaczej traktować żonę. skoro jej reakcja na takie jego zachowania była pozytywna?
Zachowanie jest silnie uzależnione od konsekwencji. Zdarzenia, które następują po jakimś uczynku, osłabiają go lub utrwalają. Jeśli S. jest miła dla H., gdy on traktuje ją źle, to uczy go, aby stale był w stosunku do niej grubiański. Gdyby zamiast tego pokazała mu, że chętnie będzie dla niego miła i pomocna, ale tylko wtedy, gdy on będzie wrażliwy i kochający, pozytywny model zachowania miałby większą szansę utrwalenia.
Przemoc w małżeństwie jest oczywiście wynikiem kompleksów, a H. nie zaczął obrażać S. dlatego, że była dla niego miła. Najprawdopodobniej sam był źle traktowany w dzieciństwie (większość ludzi uciekających się do przemocy, była wcześniej ofiarami). Problem jednak w tym, że S. pozwoliła H. myśleć, że obrażanie jej jest czymś dobrym; wyświadczała mu nawet specjalne przysługi mimo jego zniewag. W dużym stopniu to my sami uczymy innych, jak mają nas traktować. Poprzez tolerowanie - a nawet nagradzanie - agresywnego zachowania H. S. dawała mu do zrozumienia, że w takim postępowaniu nie ma niczego złego. Nadszedł czas, by wyjść z tego zaklętego kręgu - C., jeden z naszych pacjentów, popełniał wciąż ten sam błąd. Posyłał swojej żonie kwiaty, gdy tylko wyładowała na nim swój gniew. Miał nadzieję, że gest ten poprawi jej nastrój. To jednak tylko dodawało jej odwagi, by atakować go tym intensywniej. Nie utrwalaj tych zachowań innych ludzi, które chcesz wyeliminować. Powinieneś dążyć do tego, by zniechęcić wszystkich do napastliwych zachowań.
Często spotykamy ludzi wplątanych w niemożliwą do wytrzymania sytuację zawodową, kiedy są niegodziwie traktowani przez pracodawców i zwierzchników, lecz boją się temu sprzeciwić. W wielu przypadkach złe traktowanie jest zbyt wysoką ceną za stałą posadę. Jeśli jesteś w takiej sytuacji i nie możesz jej poprawić, lepiej poszukaj innego zatrudnienia. Wprawdzie niełatwo skorzystać z tej rady, gdy tak trudno o pracę, lecz jeśli sytuacja wymyka się spod kontroli, musisz dokonać takiego wyboru, by zadbać o siebie. (Na szczęście prawa zapobiegające nadużyciom w stosunku do pracowników ostatnio gwarantują im nieco większy zakres ochrony. Mogą one ułatwić wybór.)
Do najbardziej nieszczęśliwych należą przypadki kobiet, które, jak S., uwikłane są w brutalny związek małżeński. Wiele z nich znosi złe traktowanie i pozostaje w związkach z przyczyn religijnych lub z powodu ograniczeń finansowych. Bez względu na to, jak dużo miłości i uprzejmości okazują swoim mężom, kobiety te nie widzą końca okrutnych doświadczeń. (Gdy w naszej praktyce stajemy w obliczu domowej przemocy fizycznej, często prosimy o pomoc policję, inne służby społeczne i/lub krewnych, którzy mogą zapobiec tym zachowaniom.) Pochwalamy uprzejmość w związkach, ale nie jako odpowiedź na przemoc. Bardzo dobrze wyraził to aktor Alan Aida: "Postępuj z innymi fair, ale dbaj też oto, by oni postępowali fair z tobą".
Zapamiętaj:
Nie muszę znosić niczyjego grubiaństwa.
Muszę nauczyć się mówić otwarcie, kiedy nie podoba mi się sposób, w jaki jestem traktowany.
Nie będę nagradzać nieuprzejmego zachowania innych osób.
Mam prawo wymagać grzecznego i uczciwego traktowania przez wszystkich.
Nie będę się uśmiechać i udawać, że wszystko jest w porządku, kiedy ktoś traktuje mnie źle.
Nieuprzejmość zasługuje na stanowczy sprzeciw; nie pozwól, by ktokolwiek cię znieważał.
Więcej w książce: Jak nie wpaść w depresję. 40 szkodliwych przesądów, które zatruwają nam życie - Arnold A. Lazarus, Clifford N. Lazarus, Allen Fay
źródło:http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/ona-i-on/art,55,nie-pozwol-by-ktokolwiek-cie-zniewazal.html
"Pranie mózgu" - metody i skutki manipulacji
Pranie mózgu powoduje to, że u osoby doznającej przemocy zmienia się obraz własnej osoby: zaczynają postrzegać się za głupie i niezdolne, co pociąga za sobą fakt, że nie podejmują nowych, czy trudniejszych działań.
Zjawisko prania mózgu jest jednym z najsilniej działających mechanizmów przemocy psychicznej, stanowi jej istotę. Znane jest już od czasów starożytnych. Obecnie występuję w wielu dziedzinach życia politycznego, społecznego, reklamach, sektach religijnych i życiu rodzinnym.
Pranie mózgu jest próbą systematycznego wpływania na czyjeś poglądy, postawy i przekonania. Jest to szereg zabiegów stosowanych w celu zmiany przekonań, uczuć potrzeb, postaw, po to, aby osoba manipulowana działała zgodnie z oczekiwaniami osoby manipulującej.
Najczęściej używanymi metodami prania mózgu są: izolacja, poniżanie i degradacja, monopolizacja uwagi, groźby i demonstracja wszechmocy oraz sporadyczne okazywanie pobłażliwości.
Izolacja - stopniowe odcinanie osoby doznającej przemocy od kontaktów z innymi ludźmi. Izolacja przejawia się krytykowaniem znajomych i rodziny partnera, wyrażaniem niezadowolenia z tego, że partner rozmawia przez telefon, kontaktuje się z osobami w pracy. Z czasem ofiara pod wpływem tych nacisków, zrywa wszelkie kontakty z rodziną , przyjaciółmi i znajomymi, odchodzi z pracy i jest zupełnie odcięta od zewnętrznych źródeł wsparcia, zdana wyłącznie na sprawcę przemocy.
Nie życzę sobie, żeby twoja siostra/przyjaciółka/koleżanka przychodziła do tego domu. Wiesz, że nie przepadamy za sobą. Zresztą co ona sobą reprezentuje? Jest beznadziejną nudziarą. Zresztą jak ona wygląda? Ma zły wpływ na Ciebie. Najlepiej to się z nią w ogóle nie spotykaj! Chyba że znowu mam jej powiedzieć wprost co myślę, o jej poglądach. Na Kaśkę podziałało, nie przychodzi tu już więcej, to może jej tez powiedzieć?
Poniżanie i degradacja - z chwilą gdy ofiara przestaje komunikować się z otoczeniem sprawca bombarduje ją fałszywymi informacjami na jej temat. Wielokrotnie przypomina o jakimś poniżającym doświadczeniu, poddaje stałej krytyce, często przy innych ludziach, ubliża lub ignoruje.
Maria opowiada jak to mąż potrafił wyśmiewać ją przy gościach, robił wszystko żeby przedstawić ją w niekorzystnym świetle np. że jest bezmyślna, niczego nie umie zrobić, a w kuchni to nawet wodę by przypaliła. Na każdym kroku podkreślał, że gdyby nie on to nadal byłaby nikim.
Monopolizacja uwagi - polega na tym, że wszystko co robi, myśli i jak się czuje stosujący przemoc ma być punktem odniesienia przy podejmowaniu działań przez ofiarę. Uniemożliwia to jej podjęcie jakichkolwiek działań niezgodnych z zasadą posłuszeństwa, nie będących pod kontrolą "strażnika". W konsekwencji takich działań osoba doznająca przemocy próbuje przewidzieć działania sprawcy i tym samym się na nie przygotować.
Pani Ewa wspomina, że mąż od zawsze był o nią chorobliwie zazdrosny. Nie pozwalał jej nosić rozpuszczonych włosów, robić makijaż gdy wychodziła do pracy, nie mówiąc o noszeniu butów na wysokim obcasie. Kiedyś nie pozwolił jej wyjść do pracy ,zamknął za karę w domu na cały dzień, ponieważ ubrała się, według niego, "zbyt wyzywająco". Od tamtej pory Pani Ewa najpierw męża pytała, czy tak jak wygląda może wyjść z domu? Czasem musiała zdejmować nawet zwykle, małe kolczyki.
Groźby i demonstracja mocy - stosujący przemoc grozi, że pobije ofiarę, wyrządzi krzywdę dzieciom i rodzinie. Zmusza osobę doznająca przemocy do zrobienia tego, co jest dla niej wstydliwe lub upokarzające a potem grozi, że komuś o tym opowie. Ponieważ część gróźb spełnia, ofiara nie jest w stanie przewidzieć co stanie się naprawdę. Zmusza ją to do posłuszeństwa wobec żądań osoby stosującej przemoc.
Kiedyś podczas awantury zaczęłam się sprzeciwiać mojemu mężowi. Tak mnie uderzył w twarz , że wybił mi dwa zęby. Potem zapytał czy mam mu jeszcze coś do powiedzenia? Kiedy zaczęłam go przepraszać zaczął mnie kopać i ciągnąc za włosy tak, że wyrwał mi ich kilka garści. Powiedział, że jak jeszcze raz mu się przeciwstawię to mnie zabije, a potem nasze dzieci. Jak mogłam mu wówczas nie wierzyć?
Sporadyczne okazywanie pobłażliwości - czasami sprawca przemocy okazuje czułość, kupuje prezenty zaprasza na kolacje do restauracji. Na krótki czas staje się pobłażliwy i zapomina o wymaganiach. Daje to złudną nadzieję ofierze, że osoba stosująca przemoc może się zmienić. Podobnie jak faza "miodowego miesiąca" takie zachowanie zatrzymuje ofiarę w sytuacji przemocy.
Kiedyś mąż wrócił z pracy trochę wcześniej, przyniósł mi kwiaty i powiedział, żebym włożyła swoją najlepszą sukienkę, zaprasza mnie do restauracji na kolacje. O dzieci mam się nie martwić bo już wszystko załatwił, rozmawiał ze swoją matka, która się nimi zaopiekuje na czas naszego pobytu poza domem. Kolacja była wspaniała a mój mąż jakby nigdy nic był wobec mnie czuły, zabawiał rozmową. Już maiłam nadzieję, że koszmar przemocy minął, że on się zmienił. Moje złudzenia rozwiał dzień następny…
Pranie mózgu powoduje to, że u osoby doznającej przemocy zmienia się obraz własnej osoby: zaczynają postrzegać się za głupie i niezdolne, co pociąga za sobą fakt, że nie podejmują nowych, czy trudniejszych działań. Poza tym występuje stan nieustannego wyczerpania. Tak ważną energię życiową osoby doznającej przemocy pochłania ciągłe koncentrowanie się na dostosowywaniu do żądań stosującego przemoc oraz na potencjalnych możliwościach samoobrony. Przeżywają też stale lęk i poczucie winy, mają osłabioną zdolność psychiczną i fizyczną do stawiania oporu, bezkrytycznie przyjmują obraz rzeczywistości, jaki kreuje sprawca.
Opracował: Zespół Stowarzyszenia "Niebieska Linia"
źródło:http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/psychologia-na-co-dzien/art,345,pranie-mozgu-metody-i-skutki-manipulacji.html
Zjawisko prania mózgu jest jednym z najsilniej działających mechanizmów przemocy psychicznej, stanowi jej istotę. Znane jest już od czasów starożytnych. Obecnie występuję w wielu dziedzinach życia politycznego, społecznego, reklamach, sektach religijnych i życiu rodzinnym.
Pranie mózgu jest próbą systematycznego wpływania na czyjeś poglądy, postawy i przekonania. Jest to szereg zabiegów stosowanych w celu zmiany przekonań, uczuć potrzeb, postaw, po to, aby osoba manipulowana działała zgodnie z oczekiwaniami osoby manipulującej.
Najczęściej używanymi metodami prania mózgu są: izolacja, poniżanie i degradacja, monopolizacja uwagi, groźby i demonstracja wszechmocy oraz sporadyczne okazywanie pobłażliwości.
Izolacja - stopniowe odcinanie osoby doznającej przemocy od kontaktów z innymi ludźmi. Izolacja przejawia się krytykowaniem znajomych i rodziny partnera, wyrażaniem niezadowolenia z tego, że partner rozmawia przez telefon, kontaktuje się z osobami w pracy. Z czasem ofiara pod wpływem tych nacisków, zrywa wszelkie kontakty z rodziną , przyjaciółmi i znajomymi, odchodzi z pracy i jest zupełnie odcięta od zewnętrznych źródeł wsparcia, zdana wyłącznie na sprawcę przemocy.
Nie życzę sobie, żeby twoja siostra/przyjaciółka/koleżanka przychodziła do tego domu. Wiesz, że nie przepadamy za sobą. Zresztą co ona sobą reprezentuje? Jest beznadziejną nudziarą. Zresztą jak ona wygląda? Ma zły wpływ na Ciebie. Najlepiej to się z nią w ogóle nie spotykaj! Chyba że znowu mam jej powiedzieć wprost co myślę, o jej poglądach. Na Kaśkę podziałało, nie przychodzi tu już więcej, to może jej tez powiedzieć?
Poniżanie i degradacja - z chwilą gdy ofiara przestaje komunikować się z otoczeniem sprawca bombarduje ją fałszywymi informacjami na jej temat. Wielokrotnie przypomina o jakimś poniżającym doświadczeniu, poddaje stałej krytyce, często przy innych ludziach, ubliża lub ignoruje.
Maria opowiada jak to mąż potrafił wyśmiewać ją przy gościach, robił wszystko żeby przedstawić ją w niekorzystnym świetle np. że jest bezmyślna, niczego nie umie zrobić, a w kuchni to nawet wodę by przypaliła. Na każdym kroku podkreślał, że gdyby nie on to nadal byłaby nikim.
Monopolizacja uwagi - polega na tym, że wszystko co robi, myśli i jak się czuje stosujący przemoc ma być punktem odniesienia przy podejmowaniu działań przez ofiarę. Uniemożliwia to jej podjęcie jakichkolwiek działań niezgodnych z zasadą posłuszeństwa, nie będących pod kontrolą "strażnika". W konsekwencji takich działań osoba doznająca przemocy próbuje przewidzieć działania sprawcy i tym samym się na nie przygotować.
Pani Ewa wspomina, że mąż od zawsze był o nią chorobliwie zazdrosny. Nie pozwalał jej nosić rozpuszczonych włosów, robić makijaż gdy wychodziła do pracy, nie mówiąc o noszeniu butów na wysokim obcasie. Kiedyś nie pozwolił jej wyjść do pracy ,zamknął za karę w domu na cały dzień, ponieważ ubrała się, według niego, "zbyt wyzywająco". Od tamtej pory Pani Ewa najpierw męża pytała, czy tak jak wygląda może wyjść z domu? Czasem musiała zdejmować nawet zwykle, małe kolczyki.
Groźby i demonstracja mocy - stosujący przemoc grozi, że pobije ofiarę, wyrządzi krzywdę dzieciom i rodzinie. Zmusza osobę doznająca przemocy do zrobienia tego, co jest dla niej wstydliwe lub upokarzające a potem grozi, że komuś o tym opowie. Ponieważ część gróźb spełnia, ofiara nie jest w stanie przewidzieć co stanie się naprawdę. Zmusza ją to do posłuszeństwa wobec żądań osoby stosującej przemoc.
Kiedyś podczas awantury zaczęłam się sprzeciwiać mojemu mężowi. Tak mnie uderzył w twarz , że wybił mi dwa zęby. Potem zapytał czy mam mu jeszcze coś do powiedzenia? Kiedy zaczęłam go przepraszać zaczął mnie kopać i ciągnąc za włosy tak, że wyrwał mi ich kilka garści. Powiedział, że jak jeszcze raz mu się przeciwstawię to mnie zabije, a potem nasze dzieci. Jak mogłam mu wówczas nie wierzyć?
Sporadyczne okazywanie pobłażliwości - czasami sprawca przemocy okazuje czułość, kupuje prezenty zaprasza na kolacje do restauracji. Na krótki czas staje się pobłażliwy i zapomina o wymaganiach. Daje to złudną nadzieję ofierze, że osoba stosująca przemoc może się zmienić. Podobnie jak faza "miodowego miesiąca" takie zachowanie zatrzymuje ofiarę w sytuacji przemocy.
Kiedyś mąż wrócił z pracy trochę wcześniej, przyniósł mi kwiaty i powiedział, żebym włożyła swoją najlepszą sukienkę, zaprasza mnie do restauracji na kolacje. O dzieci mam się nie martwić bo już wszystko załatwił, rozmawiał ze swoją matka, która się nimi zaopiekuje na czas naszego pobytu poza domem. Kolacja była wspaniała a mój mąż jakby nigdy nic był wobec mnie czuły, zabawiał rozmową. Już maiłam nadzieję, że koszmar przemocy minął, że on się zmienił. Moje złudzenia rozwiał dzień następny…
Pranie mózgu powoduje to, że u osoby doznającej przemocy zmienia się obraz własnej osoby: zaczynają postrzegać się za głupie i niezdolne, co pociąga za sobą fakt, że nie podejmują nowych, czy trudniejszych działań. Poza tym występuje stan nieustannego wyczerpania. Tak ważną energię życiową osoby doznającej przemocy pochłania ciągłe koncentrowanie się na dostosowywaniu do żądań stosującego przemoc oraz na potencjalnych możliwościach samoobrony. Przeżywają też stale lęk i poczucie winy, mają osłabioną zdolność psychiczną i fizyczną do stawiania oporu, bezkrytycznie przyjmują obraz rzeczywistości, jaki kreuje sprawca.
Opracował: Zespół Stowarzyszenia "Niebieska Linia"
źródło:http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/psychologia-na-co-dzien/art,345,pranie-mozgu-metody-i-skutki-manipulacji.html
poniedziałek, 21 czerwca 2010
wtorek, 1 czerwca 2010
niedziela, 30 maja 2010
środa, 26 maja 2010
mama
dzień matki...
co robiła,kiedy miała tyle lat co ja teraz?
nie wiem,nie pamiętam
czy była szczęśliwa?
o czym marzyła?
nie wiem...
na pewno nie wiedziała,że zostało jej tylko 8 lat życia...
a ile mi zostało?
wtorek, 25 maja 2010
poniedziałek, 24 maja 2010
...
Zawsze trzeba podejmować ryzyko. Tylko wtedy uda nam się pojąć, jak wielkim cudem jest życie, gdy będziemy gotowi przyjąć niespodzianki, jakie niesie nam los.
Bowiem każdego dnia wraz z dobrodziejstwami słońca Bóg obdarza nas chwilą, która jest w stanie zmienić to wszystko, co jest przyczyną naszych nieszczęść. I każdego dnia udajemy, że nie dostrzegamy tej chwili, że ona wcale nie istnieje. Wmawiamy sobie z uporem, że dzień dzisiejszy podobny jest do wczorajszego i do tego, co ma dopiero nadejść. Ale człowiek uważny na dzień, w którym żyje, bez trudu odkrywa magiczną chwilę. Może być ona ukryta w tej porannej porze, kiedy przekręcamy klucz w zamku, w przestrzeni ciszy, która zapada po wieczerzy, w tysiącach i jednej rzeczy, które wydaja się nam takie same. Ten moment istnieje naprawdę, to chwila, w której spływa na nas cała siła gwiazd i pozwala nam czynić cuda. Tylko niekiedy szczęście bywa darem, najczęściej trzeba o nie walczyć. Magiczna chwila dnia pomaga nam dokonywać zmian, sprawia, iż ruszamy na poszukiwanie naszych marzeń. I choć przyjdzie nam cierpieć, choć pojawią się trudności, to wszystko jest jednak ulotne i nie pozostawi po sobie śladu, a z czasem będziemy mogli spojrzeć wstecz z dumą i wiarą w nas samych.
Biada temu, kto nie podjął ryzyka. Co prawda nie zazna nigdy smaku rozczarowań i utraconych złudzeń, nie będzie cierpiał jak ci, którzy pragną spełnić swoje marzenia, ale kiedy spojrzy za siebie – bowiem zawsze dogania nas przeszłość – usłyszy głos własnego sumienia: „A co uczyniłeś z cudami, którymi Pan Bóg obsiał dni twoje? Co uczyniłeś z talentem, który powierzył ci Mistrz? Zakopałeś te dary głęboko w ziemi, gdyż bałeś się je utracić. I teraz została ci jedynie pewność, że zmarnowałeś własne życie.”
Biada temu, kto usłyszy te słowa. Bo uwierzył w cuda, dopiero gdy magiczne chwile życia odeszły na zawsze.
— Paulo Coelho
Bowiem każdego dnia wraz z dobrodziejstwami słońca Bóg obdarza nas chwilą, która jest w stanie zmienić to wszystko, co jest przyczyną naszych nieszczęść. I każdego dnia udajemy, że nie dostrzegamy tej chwili, że ona wcale nie istnieje. Wmawiamy sobie z uporem, że dzień dzisiejszy podobny jest do wczorajszego i do tego, co ma dopiero nadejść. Ale człowiek uważny na dzień, w którym żyje, bez trudu odkrywa magiczną chwilę. Może być ona ukryta w tej porannej porze, kiedy przekręcamy klucz w zamku, w przestrzeni ciszy, która zapada po wieczerzy, w tysiącach i jednej rzeczy, które wydaja się nam takie same. Ten moment istnieje naprawdę, to chwila, w której spływa na nas cała siła gwiazd i pozwala nam czynić cuda. Tylko niekiedy szczęście bywa darem, najczęściej trzeba o nie walczyć. Magiczna chwila dnia pomaga nam dokonywać zmian, sprawia, iż ruszamy na poszukiwanie naszych marzeń. I choć przyjdzie nam cierpieć, choć pojawią się trudności, to wszystko jest jednak ulotne i nie pozostawi po sobie śladu, a z czasem będziemy mogli spojrzeć wstecz z dumą i wiarą w nas samych.
Biada temu, kto nie podjął ryzyka. Co prawda nie zazna nigdy smaku rozczarowań i utraconych złudzeń, nie będzie cierpiał jak ci, którzy pragną spełnić swoje marzenia, ale kiedy spojrzy za siebie – bowiem zawsze dogania nas przeszłość – usłyszy głos własnego sumienia: „A co uczyniłeś z cudami, którymi Pan Bóg obsiał dni twoje? Co uczyniłeś z talentem, który powierzył ci Mistrz? Zakopałeś te dary głęboko w ziemi, gdyż bałeś się je utracić. I teraz została ci jedynie pewność, że zmarnowałeś własne życie.”
Biada temu, kto usłyszy te słowa. Bo uwierzył w cuda, dopiero gdy magiczne chwile życia odeszły na zawsze.
— Paulo Coelho
niedziela, 23 maja 2010
sobota, 22 maja 2010
....
Dwoje bliskich a jednak tak dalekich sobie
na łóżku niczym w łodzi
z osobna wyczekuje świtu
każde kurczowo przytulone do swojej burty
samotnie dryfuje wśród wzburzonych fal kołder
zmoczonych łzami bezsilności
piątek, 21 maja 2010
....
W pani X mieszkają różne kobiety
Romantyczna
Delikatna
Smutna
Wesoła
Zdesperowana
Płacząca
Mimo wszystko pani X umie być twarda
Romantyczna
Delikatna
Smutna
Wesoła
Zdesperowana
Płacząca
Mimo wszystko pani X umie być twarda
mdłości
Pani X czuje mdłości,kiedy słyszy od mężczyzn,że żony ich nie rozumieją...
Ile to już razy pan X skarżył się wszystkim,jaką to ma złą kobietę
Zła kobieta odchodziła od zmysłów,wiedząc,że pociąg pana X przyjechał dwie godziny temu.Skoro męża nie ma jeszcze w domu i nie odbiera telefonu,pewnie coś mu się stało.Kiedy umierała ze strachu,on wypoczywał w knajpce przy piwie.
Płakała do poduszki słuchając wyzwisk,których nazajutrz pan X nie pamiętał
Paskudna żona gotowała obiady,za które on dziękował słowami:
-Sama sobie żryj to gówno...
Pani X czuje mdłości,kiedy słyszy od mężczyzn,że żony ich nie rozumieją...
Pani X wie,że nie wszyscy faceci są tacy sami.Ma wśród nich naprawdę wielu przyjaciół,którzy traktują ją jak kumpla i powiernika.Ale kiedy próbują przekroczyć tą granicę,nie mają szans...
Ile to już razy pan X skarżył się wszystkim,jaką to ma złą kobietę
Zła kobieta odchodziła od zmysłów,wiedząc,że pociąg pana X przyjechał dwie godziny temu.Skoro męża nie ma jeszcze w domu i nie odbiera telefonu,pewnie coś mu się stało.Kiedy umierała ze strachu,on wypoczywał w knajpce przy piwie.
Płakała do poduszki słuchając wyzwisk,których nazajutrz pan X nie pamiętał
Paskudna żona gotowała obiady,za które on dziękował słowami:
-Sama sobie żryj to gówno...
Pani X czuje mdłości,kiedy słyszy od mężczyzn,że żony ich nie rozumieją...
Pani X wie,że nie wszyscy faceci są tacy sami.Ma wśród nich naprawdę wielu przyjaciół,którzy traktują ją jak kumpla i powiernika.Ale kiedy próbują przekroczyć tą granicę,nie mają szans...
czwartek, 20 maja 2010
poniedziałek, 17 maja 2010
niedziela, 16 maja 2010
marzenia pani X
Nawet jeśli czasem trochę się skarżę - mówiło serce - to tylko dlatego, że jestem sercem ludzkim, a one są właśnie takie. Obawiają się sięgnąć po swoje najwyższe marzenia, ponieważ wydaje im się że nie są ich godne, albo że nigdy im się to nie uda. My, serca, umieramy na samą myśl o miłościach, które przepadły na zawsze, o chwilach, które mogły być piękne, a nie były, o skarbach, które mogły być odkryte, ale pozostają na zawsze niewidoczne pod piaskiem. Gdy tak się dzieje, zawsze na koniec cierpimy straszliwe męki.
— Paulo Coelho
Pani X z nosem przyklejonym do szyby wygląda przez okno.Pewnie nie ma innych kłopotów więc marzy.
Nie brakuje jej niczego,a może właśnie brakuje...
Odrobinę czułości,pogłaskania po głowie,dobrego słowa
sobota, 15 maja 2010
dobra cisza
Pan i pani X nie walczą od paru dni,można powiedzieć że chwilowo jest zawieszenie broni.
Czy jest dobrze?
Jest cicho a teraz tego pani X potrzebuje najbardziej
Czy jest dobrze?
Jest cicho a teraz tego pani X potrzebuje najbardziej
sobota, 8 maja 2010
norma
Co tu pisać?
Od tygodnia było zawieszenie broni,nie Raj ale i nie Piekło.
Pan X rozmawiał normalnie,a pani X była szczęśliwa.Starała się nie zaniedbywać obowiązków,dawać z siebie wszystko,ale... wystarczyła iskra i wszystko wróciło do normy...
czwartek, 29 kwietnia 2010
poniedziałek, 26 kwietnia 2010
fakty
PRAWO ŚCIGA SPRAWCÓW PRZESTĘPSTW PRZECIWKO OSOBOM BLISKIM ZA:
art. 207 §1 k.k. Znęcanie się fizyczne lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny - podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat (ścigane z urzędu)*.
art. 207 §1 k.k. Znęcanie się fizyczne lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny - podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat (ścigane z urzędu)*.
art. 191 §1 k.k. Kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia - podlega karze pozbawienia wolności do lat 3 (ścigane z urzędu)*.
* ściganie z urzędu polega na tym, że prokurator i policja prowadzą postępowanie niezależnie od woli i zgody osoby pokrzywdzonej. Wycofanie skargi lub odmowa zeznań nie jest podstawą do umorzenia postępowania, jeśli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że popełniono przestępstwo.
pani X czy już pani Y ?
Pani X czuje się silniejsza,pewniejsza i mniej samotna
to niesamowite ale nagle okazało się że nie jest sama
Zdała sobie sprawę,że to ona stoi za sterem swojego życia a nie nikt inny,i to ona będzie o nim decydować.Jej statek jeszcze nie płynie tak,jak trzeba ale kto powiedział,że to będzie łatwe
tylko jaki ma cel,jaki ma cel?????
jaki?
niedziela, 25 kwietnia 2010
...
Co innego lewitować na dnie a co innego to być do niego wciśniętym
Dziś czas nie miał znaczenia,błogie niebycie opanowało jej ciało.
Spała,czytała,oglądała,spała,leżała,rozmawiała z pisklakiem.Było fajnie,wreszcie nie czuła tego wszechobecnego ścisku w dołku,ciągłego spoglądania na zegarek,pośpiechu...
Ale jak w każdej bajce,do czasu
Do czasu,kiedy to on z furią wleciał w jej bezczas i zakomunikował,że ma trzy dni na to,żeby wypierdalać z domu,trzy dni i on jej wtedy pokaże
Udając że jego słowa jej wcale nie ranią, skuliła się w swoim zaszczutym ja
kiedyś się to zmieni,ja to wiem
Dziś czas nie miał znaczenia,błogie niebycie opanowało jej ciało.
Spała,czytała,oglądała,spała,leżała,rozmawiała z pisklakiem.Było fajnie,wreszcie nie czuła tego wszechobecnego ścisku w dołku,ciągłego spoglądania na zegarek,pośpiechu...
Ale jak w każdej bajce,do czasu
Do czasu,kiedy to on z furią wleciał w jej bezczas i zakomunikował,że ma trzy dni na to,żeby wypierdalać z domu,trzy dni i on jej wtedy pokaże
Udając że jego słowa jej wcale nie ranią, skuliła się w swoim zaszczutym ja
kiedyś się to zmieni,ja to wiem
niedziela
Pani X dobrze dziś spała,pewnie melisa zdziałała. A może myśl ,że wysłała najważniejszego maila w swoim życiu pozwoliła jej wreszcie nie rzucać sie po poduszce.
sobota, 24 kwietnia 2010
dno
Pani X po raz kolejny upadła na dno swojego życiowego akwarium,tym razem nie macha rozpaczliwie rękoma,aby odbić się od dna.Raczej upaja się lewitując na samym dole,przyglądając się swojemu bezwładnemu ciału uśmiecha się lekko
...
W pani X coś pękło,15 lat wmawiania sobie,że jest dobrze,kiedy jest źle dało o sobie znać.Nagle okazało się,że pani X nie może normalnie egzystować.Na co dzień pogodna i w miarę zrównoważona jednego dnia niespodziewanie rozpadła się na kawałki
Okazało się też,że jej stan ma zły wpływ na wykonywaną pracę,nie potrafi się skupić a co gorsza wszystko robi nie tak ,jak powinna.Czuje napływające łzy,ale boi się ,że kiedy zacznie płakać,to nie przestanie
Przerażona wzięła tygodniowy urlop,żeby odpocząć,wyciszyć się,dostała jakieś leki od koleżanki
ale czy to pomoże i na jak długo?
Okazało się też,że jej stan ma zły wpływ na wykonywaną pracę,nie potrafi się skupić a co gorsza wszystko robi nie tak ,jak powinna.Czuje napływające łzy,ale boi się ,że kiedy zacznie płakać,to nie przestanie
Przerażona wzięła tygodniowy urlop,żeby odpocząć,wyciszyć się,dostała jakieś leki od koleżanki
ale czy to pomoże i na jak długo?
środa, 21 kwietnia 2010
Pan X się wyprowadził
Pan X się wyprowadził i zabrał telewizor,co prawda tylko do pokoju niżej ale zawsze to przeprowadzka
Pani X zamiast cieszyć się,że ma teraz trochę spokoju,miota się z kąta w kąt
a wszystko przez to,że kilka dni wcześniej nie przygotowała skarpet dla swojego pana...
jakie to wszystko....
poniedziałek, 19 kwietnia 2010
...
Są tacy, którzy uciekają od cierpienia miłości. Kochali, zawiedli się i nie chcą już nikogo kochać, nikomu służyć, nikomu pomagać. Taka samotność jest straszna, bo człowiek uciekając od miłości, ucieka od samego życia. Zamyka się w sobie.
— Jan Twardowski
niedziela, 18 kwietnia 2010
rozwód? czemu nie...
Pan X znowu groził rozwodem
Pani X już się nie boi.Pierwszy raz ,kiedy to usłyszała zaczęła się dusić,nie mogła złapać powietrza
-Co ja zrobię sama,jak dam sobie radę....
Pani X już się nie boi,wie że i tak jest sama.Jeżeli tyle już przeszła,wytrzyma i to
Pan X chce żeby pozew napisała mu żona,ma napisać tak,żeby pan X dostał dom a ona wyniosła się z jego życia
Pytam panią X,czemu to ona nie rozwiedzie się ,żeby w końcu mieć spokój
-Czekam,aż dzieci podrosną,wtedy zacznę żyć dla siebie-uśmiecha się smutno,ale chyba sama w to nie wierzy
Wygląda to na rodzaj współuzależnienia,pułapki z której nie umie sama się wydostać.
sobota, 17 kwietnia 2010
błędne koło
Panią X chyba złapało wiosenne przygnębienie
Czuje się odizolowana od świata,a im więcej czuje się samotna,tym mniej wychodzi z domu i koło się zamyka
wtorek, 13 kwietnia 2010
czasem...
czasem budzimy się z wrażeniem,że wszystko nie ma sensu,
że opadło się na dno i nie ma się siły od niego odbić,
czasem czuje się wielką pustkę,której nie można niczym zapełnić,
czasem wydaje się,że zmarnowało się życie,
czasem....
sobota, 10 kwietnia 2010
piątek, 9 kwietnia 2010
życie jest okropne...
...czasem odchodzi to czego nie zdążymy pokochać...
Czemu tak jest?Wolę nie wiedzieć...
czwartek, 8 kwietnia 2010
łza....
gdybym umiała czarować
zamieniłabym ciebie w łzę
kryształową kroplę
w bezkresnym błękicie
pływającą
pośród bursztynowych raf
Z tęsknoty
zawiesiłabym cię na policzku
żebyś zawsze był blisko mnie
z zamkniętymi oczami
jak ślepiec
który tylko czuje
nasłuchiwałabym twoich kroków
po mojej twarzy
niżej i niżej
aż na ustach poczułabym
twój słony smak
-najsłodszy na świecie...
zamieniłabym ciebie w łzę
kryształową kroplę
w bezkresnym błękicie
pływającą
pośród bursztynowych raf
Z tęsknoty
zawiesiłabym cię na policzku
żebyś zawsze był blisko mnie
z zamkniętymi oczami
jak ślepiec
który tylko czuje
nasłuchiwałabym twoich kroków
po mojej twarzy
niżej i niżej
aż na ustach poczułabym
twój słony smak
-najsłodszy na świecie...
niewidzialni
Pani X cała w pianie bierze kąpiel,pan X puka do drzwi
-Mogę się załatwić?
-Możesz...
Żadne nie spogląda na siebie,jak dwie niewidzialne postacie mijają się obojetnie....
sobota, 3 kwietnia 2010
pan X i Wielkanoc
Pan X kiwając się nad szklanką piwa przemawia do pani X
-Nie musisz mi robić żadnego zająca
-Czemu?
-Bo nie chcę nic od idiotki....
Mimo wszystko życzę Wam wesołego Alleluja
piątek, 2 kwietnia 2010
mama
Czasem wracam myślami ,cofam się o miliony lat świetlnych i...
Jestem w studium, zaczynam drugi rok nauki.
Mama dzwoni co jakiś czas.
Płacze, skarży się, że nie ma już siły. Hania dojrzewa,
przechodzi "okres buntu". Kiedy przyjeżdżam w pątki, z nikim się nie
witam, wchodzę do pokoju i piorę Hanię. Jak może tak mamę
denerwować?!
W końcu dowiaduję się, że mama ma niezłośliwego guza (na lewej
piersi).
Właściwie dociera to do mnie, kiedy zaczynam się o tym uczyć. Słyszę
na lekcjach o raku i mdli mnie. Boję się o mamę. Idę na praktyki do
akademii medycznej i kiedy widzę tych wszystkich chorych, robi mi się słabo.
Proszę, żeby mama się leczyła, że rak może się uzłośliwić. Ale ona
chce z tym poczekać aż skończę szkołę. Jeszcze rok.
WIem, że Hania, że Gosia mała, że nie ma ich z kim zostawić, bo
szkoła, bo tata za granicą. W końcu zapominam. Kończę szkołę.
Mamę już od 7 miesięcy bolą kości, chodzi zgarbiona. Lekarze mówią, że
to osteoporoza. Umiera babcia, na stypie mama mówi, że ona będzie
następna. Nikt tym się nie przejmuje, bo Kępińscysą dosyć
chorowici,ale prawie niezniszczalni. Skończyłam szkołę, tata wrócił z rejsu.
Wreszcie mama może zająć się sobą. Razem z tatą i ciotką Dorotą
(która leczy jakieś plamy na twarzy) jeżdżą po całej Polsce. Do
mongołów, znachorów, świętych Lipek.
Wszyscy mówią, że pomogą, że wyleczą, rozbiją - ale sami, nie
wolno iść do lekarzy, bo wszytko zepsują.
Jednak nie ma poprawy. Kiedy wreszcie decyduje się iść do lekarzy-
zapada wyrok - rak złośliwy.
Decyzja o naświetlaniu dróg rodnych, bo to rak hormonowrażliwy. Nie
wiem, jak mama, bo ja jestem przerażona. Ale pamiętam jak
zażartowałam: nie martw się, teraz będziesz mogła szaleć z tatą i
nie będziesz się bała, że zajdziesz w ciążę! Dzięki pani Ali-znajomej pielęgniarce
mama jedzie do Szpitala do Redłowa. Trafia do jakiegoś obskurnego baraku,
do sali pięcioosobowej. Nie wiem co tam z nią robili. Pamiętam taki
incydent. Pod ścianą leżała jakaś kobitka, podobno w złym stanie.
Trzy dni potem opowiadały o niej współlokatorki, że dostała szału,
wyrywała sobie kroplówki. Przypieli ją pasami i wywieźli do
izolatki. Po paru dniach zmarła.
Przyjeżdżamy do niej co 3-4 dni, całą rodziną. Z mamą nie jest tak
źle (przynajmniej nie widać), tylko czasem, kiedy przy niej siedzę i
trzymam ją za rękę. ściska mnie tak mocno, jak by nie miała czucia.
Humor jej dopisuje, ale chciałaby bardzo wrócić na święto zmarłych
do domu. Co się dziwić, to pierwsze święto po śmierci babci. Lekarze
nie zaprzeczają. Owszem, może pani pojechać, ale w karetce na leżąco
(tata załatwia już za wczasu), zobaczymy w jakim będzie pani stanie,
przecież osteoporoza... A potem nagle tuż przed pierwszym listopada:
nie, w żadnym wypadku, jaka osteoporoza, to rak.
Przyjeżdżamy jak zwykle a tu okazuje się mama jest w izolatce,
przypięta pasami. Podobno krzyczała, wyrywała sobie kroplówki.
Pomyślałam sobie: to koniec. Postanawiamy oszczędzić Gosi tego
widoku(miala wtedy zaledwie 8 lat), zabraniamy rodzinie odwiedzin.
Od tej pory przyjeżdżamy z
tatą codziennie, ale na zmianę, on samochodem, ja pociągiem. Trzeba
być rano, żeby dać mamie śniadanie, potem ją przebrać, zmienić
pościel, potem obiad, rozdrobnić mięso, bo mama nie chce jeść
a wtedy jeszcze chwilka i do domu.
Wychodzę z domu o 7, idę na pociąg. Po 8 jestem w Gdyni, teraz na
kolejkę. W Redłowie można wsiąść do autobusu i jechać prosto do
szpitala, ale jest zima. Nie dość, że jeżdżą rzadko,to jeszcze nie
wiadomo, o której, bo nie zawsze zgodnie z godziną odjazdu.
Wygłądało to tak: jak czekałam, to nie przyjeżdżał, a jak tylko
odeszłam od przystanku, to przyjeżdżał. Zazwyczaj nie czekałam,
szkoda było czasu, a tam czeka mama i może jest głodna. Zawsze coś
wiozłam, albo czystą koszulę, albo kompoty i sama nie pamiętam co. Z
przystanku SKM do szpitala był spory kawałek, ciężka siatka i mroźna
zima. Chociaż nosiłam rękawiczki, zanim doszłam do mamy miałam tak
zmarznięte ręce, że nie mogłam wyprostować palców. Mimo, że mama
była w izolatce, zawsze w drzwiach było pełno kobiet. Ciekawskie
pacjentki miały serial na żywo. Nigdy nie omieszkały mnie
poinformować, co zrobiła moja mama.
- Pani, a ona wczoraj wieczorem głośno krzyczała, a w nocy
wszystkich wyzywała i znowu wyrywała sobie kroplówki...
Słuchając tego pękało mi serce. A one dalej z dziką satysfakcją
opowiadały i opowiadały.
Żeby tego nie słuchać zamykałam drzwi, ale wtedy mamie było za
gorąco i kazała je otwierać.
Od czasu przejścia na izolatkę, właściwie z mamą nie było kontaktu.
Traciła świadomość kim jest, żeby za chwilę dziwić się co robi w
szpitalu.
Myślę, że po tym jak nie pozwolili jej wyjść na przepustkę 1
listopada przeżyła szok. Może dopiero wtedy powiedzieli o jej
faktycznym stanie, że nigdy z tego nie wyjdzie, że ma rozległe
przerzuty? Nie wiem. Nigdy z tatą nie rozmawialiśmy o mamy chorobie,
ani w szpitalu, ani w domu, ani za jej życia, ani po.
Kiedy przyjeżdżałam do szpitala najbardziej bałam się tego, że
wejdę
na salę, a tam jej nie będzie i okaże się, że stało się to
najgorsze...
Raz tak się zdażyło. Wchodzę a sala jest pusta, na łóżku tylko
prześcieradło. Chodzę, biegam, pytam - nikt nic nie wie. Nigdy nie
zapomnę tego uczucia, suchy przełyk, drewniane nogi. Potem okazało
się, że mama była na naświetlaniach (głowy - podejrzewali guza
mózgu).
Kolejną ciężką sprawą były pasy. Szerokie, skórzane, opinające:
nogi, brzuch i ręce (do brzucha). Zaciśnięte mocno, żeby się z nich
nie wydostać. Kiedy je pierwszy raz zobaczyłam, to się popłakałam.
Mama wyglądała jak zaszczute zwierzę. Krzyczy, wyrywa się, mówi coś
niezrozumiale nie swoim głosem, a potem nagle całkiem przytomnie
patrzy na mnie i pyta: czemu jestem przywiązana? Odwiąż mnie córuś...
Serce pęka.
Odpinam więc, ale tylko ręce. Boję się, że potem nie dam sobie sama
rady. Czasem "wraca" ta inna mama i szamoce się, wyrywa. Zanim pójdę
do domu, muszę ją spowrotem związać - pielęgniarka kazała. I nagle
(ta moja prawdziwa) mama pyta
- Czemu mnie wiążesz?
Płaczę i robię swoje. Muszę mamo, muszę...
Kiedy tam jestem nikt mi w niczym nie pomaga, chyba przyzwyczaili
się, że mama nigdy nie jest sama.
Przychodzę, śniadanie stoi na szafce, nietknięte. Nie miał jej kto
nakarmić. Kiedyś uznali chyba, że sama może zjeść i odpięli pasy.
Kiedy przyszłam mama leży w łóżku mokra, wylała sobie zupę mleczną
na koszulę. Nikt tego nie zauważył (nawet ona sama), nikt nie
wytarł, nie posprzątał, nie przebrał.
Wszystko robię sama. Przebieranie bezwładnej osoby sprawia wiele
trudu. Nikogo już nie proszę o pomoc, bo choć tata rozdaje kawy na
lewo i prawo nikt nie ma czasu mi pomóc.
Włosy też mamie sama obcięłam, kiedy po chemii zaczęły wypadać.
Cięłam i płakałam. Odrosną mamo, odrosną gętsze i ładniejsze.
Czasem rozmawiam z mamą. A właściwie to obydwie mówimy, ale o czymś
innym.
Ja: Mamo, u nas wszystko w porządku, Gosia przynosi same piątki.
Mama: Stres, stres, stres...
Ja: Jesteśmy zdrowi, tęsknimy za tobą
Mama: Stres, stres...
Ja: (milczę)
Mama: O, Agnieszko przyszłaś. Co tam u was.
Ja: U nas wszystko dobrze. Gosia tęskni
Mama: Stres, stres...
Ja: (milczę)
Mama znowu zdziwiona, że jestem, że przyszłam. Chce żebym jej
opowiedziała co słychać w domu...
Z podaniem obiadu bywają kłopoty i to nie tylko dlatego, że mama
nie chce włożyć protezy i trzeba jej wszystko rozdziabać. Ale po
prostu nie chce, może nie ma apetytu? Ja wmuszam w nią kawałek po
kawałku. Boję się, że do rana już nic nie zje, bo kto ją nakarmi?
Mam wrażenie, że im jest to obojętne. Więc podaję, raz po razie.
Czasem mama połyka, a czasem pluje obiadem we wszystkie strony. Nie
odpuszczam. Kiedyś mama mnie karmiła, teraz role się odwróciły...
Raz po raz chodzę do lekarzy. Chcę sama się dowiedzieć co i jak, bo
z tatą nie rozmawiam na ten temat. Lekarze nie chcą mówić, naciskam,
mówię, że znam się na tym, w końcu uczyłam się o raku w szkole
Chyba się łudzę, ale każdy w końcu mówi to samo - nie ma szans.
Ze szpitala aż do Gdyni jadę autobusem. Czekając, palę papierosy i
płaczę. Płaczę nad mamą i nad sobą. Nad tym, że mama nie byłaby
zadowolona z tego, że palę- też płaczę. Wygrażam Bogu: jak Ty
zabierasz mi mamę, to ja będę palić i się truć tą nikotyną (istny
bezsens)
W połowie grudnia zapada dezycja, żeby mamę przewieźć do Pucka. Tu
już jej nie pomogą, a tylko blokuje łóżko. W Pucku leży zaledwie
parę dni, dostaje takich bóli, że strasznie krzyczy. Zabieramy mamę
do domu. Okazało się, że coś tam zaniedbali i dostała okropnego
zaparcia. Robimy z tatą jakieś lewatywy i nic. W końcu wzywamy
lekarza, pomaga.
Zbliżają się Święta. Mama psychicznie dochodzi do siebie. Można
już się z nią porozumieć, porozmawiać. W Wigilę siedzi z nami przy
stole, łamie się opłatkiem. Pierwszy raz siedzi w wózku inwalidzkim
(ale więcej jej tam nie sadzamy, za bardzo ją musimy szarpać i
męczyć). Na gwiazdkę, zażyczyłam sobie leksykony leków, żeby samej
sprawdzać jakie dostaje leki i na co. Bardzo boję się morfiny, bo to
podobno już koniec.
Znajoma pielegniarka mówi, że jak mama dożyje Nowego Roku, to będzie cud.
Podobno wyjątkowo złośliwy rak i są rozległe przerzuty. Powoli
mijają dni, a im więcej ich mija tym większą widzę szansę.
Przecież lekarze mogli się pomylić, rak to jeszcze całkiem nie zbadana choroba.
Cały czas jesteśmy przy mamie. Szczególnie w nocy. Dzielimy ją z
tatą. Z mamą jest dobrze, je, rozmawia z nami, a czasem nawet
krzyczy - to dobry znak. Przychodził rehabilitant. Ćwiczył z mamą i
masował jakieś punkty. Najpierw to lubiła, chociaż bolało, potem
zaczynała krzyczeć i wyzywać. Odwołaliśmy go. Na nogach mama
dostała zgorzeli (od kroplówek i pasów) przyszedł lekarz i wyciął, aż prawie
było widać kość. Ja zajęłam się raną, bo tata stwierdził, że
"skończyłam" medycynę. Źle się goiło. PRzyjechała jakaś znachorka,
powiedziała żeby leczyć kapustą - pomogło w ekspresowym tempie.
Kazała mamę okładać "żywą" wełną, pić zioła - to miało pomóc na raka
(była jeszcze jakaś śmierdząca maść). Może by pomogło, ale mamę
gryzła wełna i nie chciała w niej leżeć.
Cały czas leży w łóżku. Albo śpi, albo oczy ma otwarte. Prawie nic
nie mówi. Jakoś się trzyma do Komunii Gosi, potem nie ma już sił.
Nie chce już walczyć, poddaje się. Prawie nie śpi, jęczy, mało je.
Noc dzielimy na dwoje, 6 godzin tata, sześć ja. Niewiele pamiętam z
tego okresu, bo przeżywałam swoją miłość. Więc pół nocy spędzam u
Sławka, a pół przy mamie. Chodzę jak w transie, zmęczona,
niedospana. Mam przecież dwadzieścia jeden lat, ale nie narzekam.
Traktuję te "dyżury" jak obowiązek, ciężko mi odnaleźć w tej
kobiecie mamę. Spuchnięta twarz, duża łysa głowinka z mały siwym
(odrastającym już) meszkiem, z kamienną piersią, z której bez
przerwy coś się sączy, wielki brzuch i nóżki chude jak patyczki, bo
mięśnie zanikły. To moja mama? Czy może w tym ciele jak w skorupce
jest schowana? Czy coś myśli, czuje, czy tęskni za nami, czy nas
widzi?
Są wakacje, wysyłamy Gosię na Hel, niech odpocznie od wszystkiego.
Bóle stają się coraz silniejsze. Coraz częściej mama dostaje leki
przeciwbólowe, sprawdzam - to morfina.
Dzień wcześniej mama mówi coś o trumnie, że widziała swoich
rodziców. Znowu majaczy, myślę. Noc jest ciężka, mama krzyczy.
Proszę ją, błagam żeby była cicho, bo kiedy obudzi się tata znowu
będzie się na mnie gniewał, że źle się opiekuję, że na pewno
śpię, zamiast się nią zająć. Nawet ją lekko podszczypuję w rękę, żeby
się obudziła i umilkła.
Mama dostaje morfinę co cztery godziny (ostatnią przed 14).
Rano idę się zaopiekować dzieckiem koleżanki, wracam o 14 na obiad.
Właśnie zdążyłam zjeść, kiedy tata woła mnie z drugiego pokoju -
chyba nasza mama umarła. Podobno słyszał jej ostatnie westchnienie a
potem już nic, cisza. Byłam bardzo spokojna, taka pusta w środku.
Tata zadzwonił po pogotowie, a ja usiadłam przy niej. Na zmianę
podnosiłam powiekę (chyba chciałam sprawdzić źrenicę) i
sprawdzałam paznokcie (były sine). Tak, tak, nie żyje - powtarzałam ciągle.
Przyjeżdża pogotowie, osłuchuje mamę, stwierdza zgon i odjeżdża.
Jestem w szoku, myślałam, że będzie jakaś reanimacja,
elektrowstrząsy, że będą walczyć o nią, a tu nic. Zgon i koniec.
Długo potem jeszcze wierzyłam, że ona żyła, oddychała, ale
zamarzła, udusiła się w lodówce w kostnicy.
Trzeba było umyć i ubrać mamę. Wybrałam bluzkę, którą lubiła.
Nie płakałam, jeszcze długo potem nie uroniłam łzy. Myślę, że dla
mnie mama w jakiś sposób umarła dużo wcześniej. Umarła, ukryła się w
swoim chorym ciele. Pierwszą rzeczą, o której pomyślałam w tamtej
chwili było to, że wreszcie prześpię całą noc i nie mogłam
przestać o tym myśleć. A drugą, że nie mogłam sobie przypomnieć jak mama
wyglądała przed chorobą.
Po załatwieniu wszystkich formalności trzeba było jeszcze jechać na
Hel i powiedzieć Gosi.
Znowu decyzja, że ja to zrobię. Pamiętam to dokładnie, wchodzimy do
Krzyśka(brata mamy) a Gosia pyta ciągle, czemu przyjechaliśmy i czemu jesteśmy
ubrani na czarno. Chodź na frytki - mówię. Nie wiem jak zacząć.
Wiesz mama była chora na raka... i ten jej histeryczny płacz, już
wiedziała. Pytała czemu jej tego wcześniej nie powiedzieliśmy. Ona
cały czas myślała, że mama miała osteoporozę. Jakoś nie
pomyśleliśmy, żeby rozmawiać o tym między sobą, a co dopiero z
9letnim dzieckiem. Gosia powiedziała, że gdybyśmy jej powiedzieli,
że mama ma raka, to by wiedziała, że umrze. A tak nie była na to w
ogóle przygotowana. Pytała, czy może pisać listy i czy aniołki je
dostarczą mamie. To była najcięższa rozmowa w moim życiu.
Zawsze mama żartowała, że chce do trumny krzyżówkę i encyklopedię.
Wiem, że to głupie, ale kupiłam całkiem nową rozrywkę, długopis, a
pod poduszkę włożyliśmy leksykon. Dla nas było to tak samo ważne
jak różaniec...
Nie płakałam, długo nie mogłam, ale po pół roku nie mogłam przestać.
Chyba dotarło do mnie, że MOJA mama i ta chora kobieta, to była
jedna i ta sama osoba. Że mi jej brak, i że jej nigdy nie zobaczę.
Był czas, że śniła mi się nieomal codziennie. Z tęsknoty i żalu
prawie dostawałam kręćka. Budziłam się ze szlochem i smutkiem. Teraz
już prawie mi się nie śni. Dlaczego? Może zapomniała o mnie, ale ja
nie mogę. Cały czas czuję ten ból i nie mogę uwierzyć, że jej już
nie zobaczę.
Dziś kiedy zamykam oczy to widzę tą "zdrową" mamę, zawsze
uśmiechniętą, z papierosem, nad krzyżówką.
.
Jestem w studium, zaczynam drugi rok nauki.
Mama dzwoni co jakiś czas.
Płacze, skarży się, że nie ma już siły. Hania dojrzewa,
przechodzi "okres buntu". Kiedy przyjeżdżam w pątki, z nikim się nie
witam, wchodzę do pokoju i piorę Hanię. Jak może tak mamę
denerwować?!
W końcu dowiaduję się, że mama ma niezłośliwego guza (na lewej
piersi).
Właściwie dociera to do mnie, kiedy zaczynam się o tym uczyć. Słyszę
na lekcjach o raku i mdli mnie. Boję się o mamę. Idę na praktyki do
akademii medycznej i kiedy widzę tych wszystkich chorych, robi mi się słabo.
Proszę, żeby mama się leczyła, że rak może się uzłośliwić. Ale ona
chce z tym poczekać aż skończę szkołę. Jeszcze rok.
WIem, że Hania, że Gosia mała, że nie ma ich z kim zostawić, bo
szkoła, bo tata za granicą. W końcu zapominam. Kończę szkołę.
Mamę już od 7 miesięcy bolą kości, chodzi zgarbiona. Lekarze mówią, że
to osteoporoza. Umiera babcia, na stypie mama mówi, że ona będzie
następna. Nikt tym się nie przejmuje, bo Kępińscysą dosyć
chorowici,ale prawie niezniszczalni. Skończyłam szkołę, tata wrócił z rejsu.
Wreszcie mama może zająć się sobą. Razem z tatą i ciotką Dorotą
(która leczy jakieś plamy na twarzy) jeżdżą po całej Polsce. Do
mongołów, znachorów, świętych Lipek.
Wszyscy mówią, że pomogą, że wyleczą, rozbiją - ale sami, nie
wolno iść do lekarzy, bo wszytko zepsują.
Jednak nie ma poprawy. Kiedy wreszcie decyduje się iść do lekarzy-
zapada wyrok - rak złośliwy.
Decyzja o naświetlaniu dróg rodnych, bo to rak hormonowrażliwy. Nie
wiem, jak mama, bo ja jestem przerażona. Ale pamiętam jak
zażartowałam: nie martw się, teraz będziesz mogła szaleć z tatą i
nie będziesz się bała, że zajdziesz w ciążę! Dzięki pani Ali-znajomej pielęgniarce
mama jedzie do Szpitala do Redłowa. Trafia do jakiegoś obskurnego baraku,
do sali pięcioosobowej. Nie wiem co tam z nią robili. Pamiętam taki
incydent. Pod ścianą leżała jakaś kobitka, podobno w złym stanie.
Trzy dni potem opowiadały o niej współlokatorki, że dostała szału,
wyrywała sobie kroplówki. Przypieli ją pasami i wywieźli do
izolatki. Po paru dniach zmarła.
Przyjeżdżamy do niej co 3-4 dni, całą rodziną. Z mamą nie jest tak
źle (przynajmniej nie widać), tylko czasem, kiedy przy niej siedzę i
trzymam ją za rękę. ściska mnie tak mocno, jak by nie miała czucia.
Humor jej dopisuje, ale chciałaby bardzo wrócić na święto zmarłych
do domu. Co się dziwić, to pierwsze święto po śmierci babci. Lekarze
nie zaprzeczają. Owszem, może pani pojechać, ale w karetce na leżąco
(tata załatwia już za wczasu), zobaczymy w jakim będzie pani stanie,
przecież osteoporoza... A potem nagle tuż przed pierwszym listopada:
nie, w żadnym wypadku, jaka osteoporoza, to rak.
Przyjeżdżamy jak zwykle a tu okazuje się mama jest w izolatce,
przypięta pasami. Podobno krzyczała, wyrywała sobie kroplówki.
Pomyślałam sobie: to koniec. Postanawiamy oszczędzić Gosi tego
widoku(miala wtedy zaledwie 8 lat), zabraniamy rodzinie odwiedzin.
Od tej pory przyjeżdżamy z
tatą codziennie, ale na zmianę, on samochodem, ja pociągiem. Trzeba
być rano, żeby dać mamie śniadanie, potem ją przebrać, zmienić
pościel, potem obiad, rozdrobnić mięso, bo mama nie chce jeść
a wtedy jeszcze chwilka i do domu.
Wychodzę z domu o 7, idę na pociąg. Po 8 jestem w Gdyni, teraz na
kolejkę. W Redłowie można wsiąść do autobusu i jechać prosto do
szpitala, ale jest zima. Nie dość, że jeżdżą rzadko,to jeszcze nie
wiadomo, o której, bo nie zawsze zgodnie z godziną odjazdu.
Wygłądało to tak: jak czekałam, to nie przyjeżdżał, a jak tylko
odeszłam od przystanku, to przyjeżdżał. Zazwyczaj nie czekałam,
szkoda było czasu, a tam czeka mama i może jest głodna. Zawsze coś
wiozłam, albo czystą koszulę, albo kompoty i sama nie pamiętam co. Z
przystanku SKM do szpitala był spory kawałek, ciężka siatka i mroźna
zima. Chociaż nosiłam rękawiczki, zanim doszłam do mamy miałam tak
zmarznięte ręce, że nie mogłam wyprostować palców. Mimo, że mama
była w izolatce, zawsze w drzwiach było pełno kobiet. Ciekawskie
pacjentki miały serial na żywo. Nigdy nie omieszkały mnie
poinformować, co zrobiła moja mama.
- Pani, a ona wczoraj wieczorem głośno krzyczała, a w nocy
wszystkich wyzywała i znowu wyrywała sobie kroplówki...
Słuchając tego pękało mi serce. A one dalej z dziką satysfakcją
opowiadały i opowiadały.
Żeby tego nie słuchać zamykałam drzwi, ale wtedy mamie było za
gorąco i kazała je otwierać.
Od czasu przejścia na izolatkę, właściwie z mamą nie było kontaktu.
Traciła świadomość kim jest, żeby za chwilę dziwić się co robi w
szpitalu.
Myślę, że po tym jak nie pozwolili jej wyjść na przepustkę 1
listopada przeżyła szok. Może dopiero wtedy powiedzieli o jej
faktycznym stanie, że nigdy z tego nie wyjdzie, że ma rozległe
przerzuty? Nie wiem. Nigdy z tatą nie rozmawialiśmy o mamy chorobie,
ani w szpitalu, ani w domu, ani za jej życia, ani po.
Kiedy przyjeżdżałam do szpitala najbardziej bałam się tego, że
wejdę
na salę, a tam jej nie będzie i okaże się, że stało się to
najgorsze...
Raz tak się zdażyło. Wchodzę a sala jest pusta, na łóżku tylko
prześcieradło. Chodzę, biegam, pytam - nikt nic nie wie. Nigdy nie
zapomnę tego uczucia, suchy przełyk, drewniane nogi. Potem okazało
się, że mama była na naświetlaniach (głowy - podejrzewali guza
mózgu).
Kolejną ciężką sprawą były pasy. Szerokie, skórzane, opinające:
nogi, brzuch i ręce (do brzucha). Zaciśnięte mocno, żeby się z nich
nie wydostać. Kiedy je pierwszy raz zobaczyłam, to się popłakałam.
Mama wyglądała jak zaszczute zwierzę. Krzyczy, wyrywa się, mówi coś
niezrozumiale nie swoim głosem, a potem nagle całkiem przytomnie
patrzy na mnie i pyta: czemu jestem przywiązana? Odwiąż mnie córuś...
Serce pęka.
Odpinam więc, ale tylko ręce. Boję się, że potem nie dam sobie sama
rady. Czasem "wraca" ta inna mama i szamoce się, wyrywa. Zanim pójdę
do domu, muszę ją spowrotem związać - pielęgniarka kazała. I nagle
(ta moja prawdziwa) mama pyta
- Czemu mnie wiążesz?
Płaczę i robię swoje. Muszę mamo, muszę...
Kiedy tam jestem nikt mi w niczym nie pomaga, chyba przyzwyczaili
się, że mama nigdy nie jest sama.
Przychodzę, śniadanie stoi na szafce, nietknięte. Nie miał jej kto
nakarmić. Kiedyś uznali chyba, że sama może zjeść i odpięli pasy.
Kiedy przyszłam mama leży w łóżku mokra, wylała sobie zupę mleczną
na koszulę. Nikt tego nie zauważył (nawet ona sama), nikt nie
wytarł, nie posprzątał, nie przebrał.
Wszystko robię sama. Przebieranie bezwładnej osoby sprawia wiele
trudu. Nikogo już nie proszę o pomoc, bo choć tata rozdaje kawy na
lewo i prawo nikt nie ma czasu mi pomóc.
Włosy też mamie sama obcięłam, kiedy po chemii zaczęły wypadać.
Cięłam i płakałam. Odrosną mamo, odrosną gętsze i ładniejsze.
Czasem rozmawiam z mamą. A właściwie to obydwie mówimy, ale o czymś
innym.
Ja: Mamo, u nas wszystko w porządku, Gosia przynosi same piątki.
Mama: Stres, stres, stres...
Ja: Jesteśmy zdrowi, tęsknimy za tobą
Mama: Stres, stres...
Ja: (milczę)
Mama: O, Agnieszko przyszłaś. Co tam u was.
Ja: U nas wszystko dobrze. Gosia tęskni
Mama: Stres, stres...
Ja: (milczę)
Mama znowu zdziwiona, że jestem, że przyszłam. Chce żebym jej
opowiedziała co słychać w domu...
Z podaniem obiadu bywają kłopoty i to nie tylko dlatego, że mama
nie chce włożyć protezy i trzeba jej wszystko rozdziabać. Ale po
prostu nie chce, może nie ma apetytu? Ja wmuszam w nią kawałek po
kawałku. Boję się, że do rana już nic nie zje, bo kto ją nakarmi?
Mam wrażenie, że im jest to obojętne. Więc podaję, raz po razie.
Czasem mama połyka, a czasem pluje obiadem we wszystkie strony. Nie
odpuszczam. Kiedyś mama mnie karmiła, teraz role się odwróciły...
Raz po raz chodzę do lekarzy. Chcę sama się dowiedzieć co i jak, bo
z tatą nie rozmawiam na ten temat. Lekarze nie chcą mówić, naciskam,
mówię, że znam się na tym, w końcu uczyłam się o raku w szkole
Chyba się łudzę, ale każdy w końcu mówi to samo - nie ma szans.
Ze szpitala aż do Gdyni jadę autobusem. Czekając, palę papierosy i
płaczę. Płaczę nad mamą i nad sobą. Nad tym, że mama nie byłaby
zadowolona z tego, że palę- też płaczę. Wygrażam Bogu: jak Ty
zabierasz mi mamę, to ja będę palić i się truć tą nikotyną (istny
bezsens)
W połowie grudnia zapada dezycja, żeby mamę przewieźć do Pucka. Tu
już jej nie pomogą, a tylko blokuje łóżko. W Pucku leży zaledwie
parę dni, dostaje takich bóli, że strasznie krzyczy. Zabieramy mamę
do domu. Okazało się, że coś tam zaniedbali i dostała okropnego
zaparcia. Robimy z tatą jakieś lewatywy i nic. W końcu wzywamy
lekarza, pomaga.
Zbliżają się Święta. Mama psychicznie dochodzi do siebie. Można
już się z nią porozumieć, porozmawiać. W Wigilę siedzi z nami przy
stole, łamie się opłatkiem. Pierwszy raz siedzi w wózku inwalidzkim
(ale więcej jej tam nie sadzamy, za bardzo ją musimy szarpać i
męczyć). Na gwiazdkę, zażyczyłam sobie leksykony leków, żeby samej
sprawdzać jakie dostaje leki i na co. Bardzo boję się morfiny, bo to
podobno już koniec.
Znajoma pielegniarka mówi, że jak mama dożyje Nowego Roku, to będzie cud.
Podobno wyjątkowo złośliwy rak i są rozległe przerzuty. Powoli
mijają dni, a im więcej ich mija tym większą widzę szansę.
Przecież lekarze mogli się pomylić, rak to jeszcze całkiem nie zbadana choroba.
Cały czas jesteśmy przy mamie. Szczególnie w nocy. Dzielimy ją z
tatą. Z mamą jest dobrze, je, rozmawia z nami, a czasem nawet
krzyczy - to dobry znak. Przychodził rehabilitant. Ćwiczył z mamą i
masował jakieś punkty. Najpierw to lubiła, chociaż bolało, potem
zaczynała krzyczeć i wyzywać. Odwołaliśmy go. Na nogach mama
dostała zgorzeli (od kroplówek i pasów) przyszedł lekarz i wyciął, aż prawie
było widać kość. Ja zajęłam się raną, bo tata stwierdził, że
"skończyłam" medycynę. Źle się goiło. PRzyjechała jakaś znachorka,
powiedziała żeby leczyć kapustą - pomogło w ekspresowym tempie.
Kazała mamę okładać "żywą" wełną, pić zioła - to miało pomóc na raka
(była jeszcze jakaś śmierdząca maść). Może by pomogło, ale mamę
gryzła wełna i nie chciała w niej leżeć.
Cały czas leży w łóżku. Albo śpi, albo oczy ma otwarte. Prawie nic
nie mówi. Jakoś się trzyma do Komunii Gosi, potem nie ma już sił.
Nie chce już walczyć, poddaje się. Prawie nie śpi, jęczy, mało je.
Noc dzielimy na dwoje, 6 godzin tata, sześć ja. Niewiele pamiętam z
tego okresu, bo przeżywałam swoją miłość. Więc pół nocy spędzam u
Sławka, a pół przy mamie. Chodzę jak w transie, zmęczona,
niedospana. Mam przecież dwadzieścia jeden lat, ale nie narzekam.
Traktuję te "dyżury" jak obowiązek, ciężko mi odnaleźć w tej
kobiecie mamę. Spuchnięta twarz, duża łysa głowinka z mały siwym
(odrastającym już) meszkiem, z kamienną piersią, z której bez
przerwy coś się sączy, wielki brzuch i nóżki chude jak patyczki, bo
mięśnie zanikły. To moja mama? Czy może w tym ciele jak w skorupce
jest schowana? Czy coś myśli, czuje, czy tęskni za nami, czy nas
widzi?
Są wakacje, wysyłamy Gosię na Hel, niech odpocznie od wszystkiego.
Bóle stają się coraz silniejsze. Coraz częściej mama dostaje leki
przeciwbólowe, sprawdzam - to morfina.
Dzień wcześniej mama mówi coś o trumnie, że widziała swoich
rodziców. Znowu majaczy, myślę. Noc jest ciężka, mama krzyczy.
Proszę ją, błagam żeby była cicho, bo kiedy obudzi się tata znowu
będzie się na mnie gniewał, że źle się opiekuję, że na pewno
śpię, zamiast się nią zająć. Nawet ją lekko podszczypuję w rękę, żeby
się obudziła i umilkła.
Mama dostaje morfinę co cztery godziny (ostatnią przed 14).
Rano idę się zaopiekować dzieckiem koleżanki, wracam o 14 na obiad.
Właśnie zdążyłam zjeść, kiedy tata woła mnie z drugiego pokoju -
chyba nasza mama umarła. Podobno słyszał jej ostatnie westchnienie a
potem już nic, cisza. Byłam bardzo spokojna, taka pusta w środku.
Tata zadzwonił po pogotowie, a ja usiadłam przy niej. Na zmianę
podnosiłam powiekę (chyba chciałam sprawdzić źrenicę) i
sprawdzałam paznokcie (były sine). Tak, tak, nie żyje - powtarzałam ciągle.
Przyjeżdża pogotowie, osłuchuje mamę, stwierdza zgon i odjeżdża.
Jestem w szoku, myślałam, że będzie jakaś reanimacja,
elektrowstrząsy, że będą walczyć o nią, a tu nic. Zgon i koniec.
Długo potem jeszcze wierzyłam, że ona żyła, oddychała, ale
zamarzła, udusiła się w lodówce w kostnicy.
Trzeba było umyć i ubrać mamę. Wybrałam bluzkę, którą lubiła.
Nie płakałam, jeszcze długo potem nie uroniłam łzy. Myślę, że dla
mnie mama w jakiś sposób umarła dużo wcześniej. Umarła, ukryła się w
swoim chorym ciele. Pierwszą rzeczą, o której pomyślałam w tamtej
chwili było to, że wreszcie prześpię całą noc i nie mogłam
przestać o tym myśleć. A drugą, że nie mogłam sobie przypomnieć jak mama
wyglądała przed chorobą.
Po załatwieniu wszystkich formalności trzeba było jeszcze jechać na
Hel i powiedzieć Gosi.
Znowu decyzja, że ja to zrobię. Pamiętam to dokładnie, wchodzimy do
Krzyśka(brata mamy) a Gosia pyta ciągle, czemu przyjechaliśmy i czemu jesteśmy
ubrani na czarno. Chodź na frytki - mówię. Nie wiem jak zacząć.
Wiesz mama była chora na raka... i ten jej histeryczny płacz, już
wiedziała. Pytała czemu jej tego wcześniej nie powiedzieliśmy. Ona
cały czas myślała, że mama miała osteoporozę. Jakoś nie
pomyśleliśmy, żeby rozmawiać o tym między sobą, a co dopiero z
9letnim dzieckiem. Gosia powiedziała, że gdybyśmy jej powiedzieli,
że mama ma raka, to by wiedziała, że umrze. A tak nie była na to w
ogóle przygotowana. Pytała, czy może pisać listy i czy aniołki je
dostarczą mamie. To była najcięższa rozmowa w moim życiu.
Zawsze mama żartowała, że chce do trumny krzyżówkę i encyklopedię.
Wiem, że to głupie, ale kupiłam całkiem nową rozrywkę, długopis, a
pod poduszkę włożyliśmy leksykon. Dla nas było to tak samo ważne
jak różaniec...
Nie płakałam, długo nie mogłam, ale po pół roku nie mogłam przestać.
Chyba dotarło do mnie, że MOJA mama i ta chora kobieta, to była
jedna i ta sama osoba. Że mi jej brak, i że jej nigdy nie zobaczę.
Był czas, że śniła mi się nieomal codziennie. Z tęsknoty i żalu
prawie dostawałam kręćka. Budziłam się ze szlochem i smutkiem. Teraz
już prawie mi się nie śni. Dlaczego? Może zapomniała o mnie, ale ja
nie mogę. Cały czas czuję ten ból i nie mogę uwierzyć, że jej już
nie zobaczę.
Dziś kiedy zamykam oczy to widzę tą "zdrową" mamę, zawsze
uśmiechniętą, z papierosem, nad krzyżówką.
.
niedziela, 14 marca 2010
pani X a agresja
Pan X nie bije...Nie licząc paru przepychanek i agresji słownej,to jest raczej niegroźny
Za to pani X doprowadzona do ostateczności tak.
Opowiedziała mi pewne zdarzenie,kiedy to podczas gotowania została zapędzona w róg przez pana X .Strasznie się odgrażał i wymachiwał rękoma a ona zapędzona w kąt kuchni,z widelcem w ręku powtarzała tylko-odejdź,odejdź...
Podobno chciała tylko,żeby się odsunął,ocknęła się gdy widelec wbił się w jego ramię.
Gdy usłyszała wysyczane przez zęby-teraz go wyjmij-zaczęła krzyczeć.Krzyczała nie dlatego,że widelec twardo sterczał w ramieniu.Krzyczała,bo wiedziała,że gdyby trzymała nóż,pan X mógłby już nie żyć...
Za to pani X doprowadzona do ostateczności tak.
Opowiedziała mi pewne zdarzenie,kiedy to podczas gotowania została zapędzona w róg przez pana X .Strasznie się odgrażał i wymachiwał rękoma a ona zapędzona w kąt kuchni,z widelcem w ręku powtarzała tylko-odejdź,odejdź...
Podobno chciała tylko,żeby się odsunął,ocknęła się gdy widelec wbił się w jego ramię.
Gdy usłyszała wysyczane przez zęby-teraz go wyjmij-zaczęła krzyczeć.Krzyczała nie dlatego,że widelec twardo sterczał w ramieniu.Krzyczała,bo wiedziała,że gdyby trzymała nóż,pan X mógłby już nie żyć...
piątek, 12 marca 2010
państwo X
Pan X ,wykształcenie zawodowe,ofiara tzw zimnego chowu,-bez uczuć i miłości.Swoje kompleksy odbija na słabszych(czytaj:na żonie).Nadużywający piwa,chociaż nie uważa się za alkoholika.Ulubione zajęcia-picie piwa i tv
Pani X,jest wykształconą osobą ale sploty życiowe sprawiły że pracuje w niewyuczonym zawodzie.Pech tez chciał,że zarabia trzy razy mniej niż pan X.Na codzień uśmiechnięta,często zamyślona.Z poczuciem niskiej wartości,poniżana przez męża nie wierzy,że stać ją na nowe życie,nową pracę,nowego partnera
niedziela, 7 marca 2010
niedziela
Pan X wrócił z kościoła,sądząc po czasie trwania mszy można się domyslić ,że był jeszcze na piwie.W tym czasie pani X zdążyła przygotować obiad,odrobić lekcje z dzieciakami i napalić w piecu.
Kiedy usiadła,pan X wrócił z kościoła
-Znowu nic nie robisz
-Zrobiłam obiad-odpowiedziała z uśmiechem-stało się coś?
Jako odpowiedź padły niecenzuralne słowa,których tu nie przytoczę
Pani X wzdychając lekko pomyślała-oby do wieczora....
Przemoc psychiczna i pani X
Pani X siedzi nerwowo co chwilę spoglądając na zegarek,chce wrócić do domu przed mężem.Nie,on nie ma nic przeciwko wychodzeniu pani X,ale po co go denerwować.Kiedys poszła do koleżanki i nie zdążyła wrócić na czas,on nic nie powiedział ale ona zwymiotowała z nerwów..
Dlaczego zdecydowała się na rozmowę?Chyba żeby to z siebie wyrzucić.Czasem wolałaby żeby ją bił,może gdyby miała siniaki,jakieś ślady ,ktoś by je zauważył i pomógł a tak...jej rany pozostają niewidoczne.
O tym co sie dzieje w środku wie tylko jej przyjaciółka,namawia ją do wizyty u psychologa ,pani X nie chce.Po co obcym opowiadać takie rzeczy,to nic nie da.Mówi że sama musi się z tym uporać.
Dlaczego nie odejdzie od męża?Dla dzieci.Nie może myśleć tylko o sobie.W końcu dla dzieci pan X jest dobrym ojcem...
Tak naprawdę pani X nie wierzy w siebie,że mogłaby to przerwać i na nowo zacząć żyć.
Ona czeka.
Ona drży na dźwięk telefonu,nasłuchując ,czy w głosie pana X nie ma dziś złóści
Ona nerwowo oczekuje jego powrotu,czy będzie trzeźwy czy nie,czy będzie wrzeszczał czy pójdzie spać
Ona znowu nasłucha się jaka to jest do niczego i nic nie potrafi
Poraz kolejny usłyszy że jest nikim
Co robi pani X ? Pani X czeka,aż dom pogrąży się w ciemnościach i wszyscy zasną.Wtedy odetchnie z ulgą i nabierze sił na kolejny dzień....
Przemoc psychiczna w przeciwieństwie do fizycznej nie pozostawia widocznych śladów i jest znacznie łatwiej akceptowana społecznie.
Przemoc w związku dwojga ludzi nie polega wyłącznie na wykorzystywaniu fizycznej przewagi jednej ze stron w celu zniewolenia, molestowania seksualnego i bicia partnera, lecz także na psychicznym znęcaniu się nad nim, lżeniu i urąganiu jego godności osobistej. W przypadku, gdy partner posuwa się tylko do tego drugiego rodzaju przemocy, jego ofiara często sama nie jest pewna, czy ten typ zachowań mieści się w granicach normy burzliwych związków, czy może je przekracza.
Przemoc psychiczna rozumiana jest jako werbalna i pozawerbalna (ale nie fizyczna) forma agresji i wrogości nie zawsze uświadamiana, powodująca poczucie mniejszej wartości. Przemoc ta jest nie tylko trudniejsza do określenia ale także znacznie trudniejsza do zaobserwowania.
Maltretowanie psychiczne zazwyczaj nie pozostawia cielesnych symptomów
zaczerpnięte z http://aniolekdiabelek.blogan.pl/przemoc/2008/07/29/przemoc-psychiczna
Subskrybuj:
Posty (Atom)
